محاصره دریایی ایران توسط آمریکا
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
محاصره دریایی ایران توسط ایالات متحده در فروردین ۱۴۰۵، به عنوان یکی از پیامدهای مستقیم شکست
مذاکرات اسلامآباد، به اجرا درآمد و تا تیرماه همان سال به شکلی نوسانی ادامه یافت. این عملیات که تحت هدایت
فرماندهی مرکزی آمریکا (سنتکام) انجام شد، با هدف قطع دسترسی ایران به بازارهای بینالمللی و اعمال فشار حداکثری اقتصادی، تمامی ترددهای دریایی ورودی و خروجی به بنادر و مناطق ساحلی ایران را هدف قرار داد. دونالد ترامپ، رئیسجمهور ایالات متحده، در راستای این راهبرد، ضمن تهدید شناورهای تندرو ایرانی، وضعیت جدیدی را در
خلیج فارس و
دریای عمان ایجاد کرد که به زعم مقامات آمریکایی، نظم ژئوپلیتیکی انرژی را تغییر میداد.
[ویرایش]
در عرصه عملیاتی، این محاصره با توقیف و بازرسی کشتیهای تجاری و نفتکشهایی نظیر «توسکا» و «امتی حسنا» همراه بود که با واکنشهای متقابل ایران و تهدید به بستن
تنگه هرمز پاسخ داده میشد. ایران این اقدامات را
دزدی دریایی و نقض آتشبسهای شکننده میان دو کشور تلقی میکرد و در پاسخ، اقدام به توقیف کشتیهای وابسته به کشورهای دیگر، از جمله «اماسسی-فرانسسکا»، نمود. این تقابل نظامی-دریایی، ریسکهای امنیتی منطقه را به شدت افزایش داد و به درگیریهای پراکندهای در نزدیکی تنگه هرمز منجر شد. وضعیت این محاصره در میانه خرداد ۱۴۰۵ با یک گشایش دیپلماتیک و امضای یادداشت تفاهم میان
دونالد ترامپ و
مسعود پزشکیان برای مدت کوتاهی متوقف شد، اما با فروپاشی تفاهمنامه اسلامآباد در تیرماه ۱۴۰۵، ایالات متحده بار دیگر دستور اجرای محاصره دریایی را صادر کرد. این چرخه بازگشت به تنش، محاصره دریایی را به ابزاری کلیدی در درگیریهای سیاسی و نظامی سال ۲۰۲۶ تبدیل کرد که فراتر از یک بنبست نظامی، به چالشی برای بازارهای جهانی انرژی و امنیت کشتیرانی در خاورمیانه بدل شد.
