ولی الله فلاحی
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
دهم ارديبهشت ،۱۳۱۰ در
شهرستان تهران چشم به جهان گشود. پدرش حفظ الله و مادرش گلبهار نام داشت. تا دوره دکترا در رشته علوم و فنون نظامي درس خواند. ســال ۱۳۳۵ ازدواج کرد و صاحب دو پسر و دو دختر شد. به عنوان سرلشگر ارتش فعالیت میکرد. هفتم مهر ،۱۳۶۰ در کهریزک بر اثر سقوط هواپیما به شهادت رسید. مزار او در بهشت زهرای زادگاهش واقع است.
[ویرایش]
ولیالله فلاحی در
طالقان متولد شد. او پس از طی تحصیلات مقدماتی و ورود به دانشکده افسری در سال ۱۳۳۰، رسته زرهی را انتخاب کرد و خدمت خود را در
لشکر ۹۲ زرهی خوزستان آغاز نمود. وی به دلیل مواضع انتقادی نسبت به
حکومت پهلوی، در طول دوران خدمت پیش از انقلاب، چهار بار بازداشت شد. با این حال، به دلیل دانش نظامی بالا، از افسران محترم و زبده ارتش محسوب میشد. او مدتی را به عنوان ناظر صلح سازمان ملل در ویتنام گذراند و در سال ۱۳۵۷ به عنوان معاون فرماندهی مرکز پیاده شیراز منصوب شد؛ جایی که با هوشمندی، مانع از تقابل ارتش با مردم در خیابانها شد و مسئولیت امنیت شهر را به شهربانی واگذار کرد.
[ویرایش]
پس از پیروزی انقلاب، فلاحی به عنوان نخستین فرمانده نیروی زمینی ارتش انتخاب شد. در آن دوره حساس، با یورش احزاب مسلح به پادگانهای کردستان، او با همراهی نیروهای وفادار ارتش، شخصاً در مناطق بحرانی حاضر شد و با جلوگیری از سقوط پادگان سنندج، مانع از گسترش نفوذ گروههای تجزیهطلب شد. او با درک واقعگرایانه از شرایط، فعالیتهای نظامی احزاب و تحرکات مرزی عراق را به دقت رصد میکرد و در تابستان ۱۳۵۸، فرماندهی یگانهای ارتش در غرب کشور را برای مقابله با درگیریها بر عهده گرفت.
[ویرایش]
فلاحی در ۲۹ خرداد ۱۳۵۹ به ریاست ستاد مشترک ارتش منصوب شد. او در مدیریت سال نخست جنگ، راهبرد «جنگیدن با آرامش و دانش نظامی» را برگزید تا بتواند با توان محدود ارتش، پیشروی ماشین جنگی عراق را متوقف کند. او با وجود فشارهای سیاسی آن زمان، توانست دفاع در محورهای
سرپلذهاب،
بازیدراز و
میمک را تثبیت کرده و در خوزستان خطوط دفاعی پایداری ایجاد کند. یکی از بزرگترین دستاوردهای او، طراحی و هدایت
عملیات ثامنالائمه و
شکست حصر آبادان در مهر ۱۳۶۰ بود که وضعیت راهبردی جنگ را به نفع ایران تغییر داد. او در این دوران، آرزوی خود را عقب راندن ارتش عراق تا
منطقه مارد اعلام کرده بود.
[ویرایش]
ویژگی بارز فلاحی، شناخت دقیق سازمان ارتش، واقعنگری راهبردی و تسلط بر دانش روز نظامی بود. او سالها به عنوان استاد
دانشگاه جنگ (دافوس)، نسلی از افسران ارتش را آموزش داده بود و همین تجربه، به او در مدیریت بحرانهای سنگین ابتدای جنگ کمک کرد. به پاس خدمات و مدیریت سرنوشتساز او تا عملیات ثامنالائمه، نخستین «نشان فداکاری» ارتش جمهوری اسلامی ایران به وی اهدا شد.
[ویرایش]
ولیالله فلاحی در ۷ مهر ۱۳۶۰، ساعاتی پس از نامگذاری لشکر ۷۷ خراسان به نام
لشکر ۷۷ پیروز ثامنالائمه در جبهههای جنوب، هنگام بازگشت به تهران بر اثر
سانحه سقوط هواپیمای سی-۱۳۰ در بیابانهای کهریزک به شهادت رسید. در این حادثه، جمعی دیگر از فرماندهان عالیرتبه نظامی از جمله
جواد فکوری،
سید موسی نامجو،
یوسف کلاهدوز و
محمد جهانآرا نیز به شهادت رسیدند. پیکر او در قطعه ۲۴
بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد و پس از شهادتش، پیام تسلیت ویژهای از سوی
امام خمینی صادر گردید.
